آن گاه که شب برای تیره ساختن ما فرا می رسد، من که سخت شیفته آینده ام، به اعجاب بر آسمان ها می نگرم، که در آن خداوند با حروفی که تاریک نیست، می نویسد برای ما سرنوشت و تقدیر همه آفریدگان را، زیرا او از اعماق آسمان ها با دیدن انسانی گاه دلش از ترحم به هیجان می آید و راه را به او می نماید.
با ستارگان آسمان که حروف اوست، قضایا را، چه خوب و چه بد، برای ما پیشگویی می کند، لیکن انسانها که سخت سرگرم خاک و مرگند، چنین نوشته ای را به هیچ می شمارند و آن را نمی خوانند.
رونسار _ از کتاب صومعه پارم _ اثر استاندال
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر